دیوان اشعار ابوعبدالله جعفربن محمد رودکی

 
جریان رودکی‌شناسی در ایران و تاجیکستان تقریباً هم‌زمان شروع شد. در ایران شادروان سعید نفیسی چندین سال از عمر خود را بر سر کار احوال و آثار رودکی گذاشت و مجموعه‌ای فراهم آورد که هنوز هم معتبرترین و پربرگ‌وبارترین دفتر رودکی‌پژوهی است و هزاران نکتهٔ بدیع و تازه را در دسترس خوانندگان قرار می‌دهد.
    در تاجیکستان نیز علامه عینی ـ هم‌زمان با سعید نفیسی ـ این کار را با دستیاری همکاران خود آغاز کرد و برای توضیح هویت فرهنگی تاجیکستان در آسیای مرکزی، دفتری از رودکی‌پژوهی در اختیار همگان قرار داد که تا آن روزگار کسی دست به چنین کاری نزده‌بود. ماحصل این دو کوشش تقریباً هم‌زمان منتشر شد، بی‌آنکه این دو محقق از کار یکدیگر آگاهی داشته‌باشند.
    اکنون ده‌ها عنوان کتاب در ایران و تاجیکستان و افغانستان و دیگر کشورها دربارهٔ رودکی به رشتهٔ تحریر درآمده و می‌توان گفت کارنامه‌ای قابل قبول از این پژوهش‌ها بر جای مانده‌است، اما سایهٔ سنگین این دو بزرگوار (نفیسی و عینی) همچنان بر سر این پژوهش‌ها سنگینی می‌کند و مجموعهٔ آنچه پس از کار این دو در باب رودکی منتشر شده‌است، خواسته یا ناخواسته، از دستاوردهای علمی آنان متأثر است.
    نام‌گذاری سال ۱۳۸۷ به نام سال بزرگداشت رودکی و برپایی برنامه‌های فراوان در ایران و تاجیکستان، موجب گردید که آثار تحقیقی فراوانی که حاصل سال‌ها مطالعه و تتبع دانشمندان است به کارنامهٔ رودکی‌شناسی اضافه شود. یکی از این آثار مجموعهٔ حاضر است که آقایان دکتر رسول هادی‌زاده و دکتر علی محمدی خراسانی آن را به انجام رسانده‌اند. این مجموعه، علاوه بر بخش قصاید، قطعات و غزلیات، شامل تعلیقات، فهرست اسامی و واژه‌نامهٔ مختصر شعر رودکی است که سه بخش اخیر به فارسی و سیریلیک است.
    دیوان اشعار ابوعبدالله جعفربن محمد رودکی، به کوشش آقایان دکتر هادی‌زاده و دکتر محمدی خراسانی است که در ۶۶۱ (چهل‌وهشت + ۶۱۳) صفحه و شمارگان ۱۰۰۰ نسخه، در کشور تاجیکستان (دوشنبه) و در سال ۱۳۸۷ (۲۰۰۸)، ازسوی پژوهشگاه فرهنگ فارسی تاجیکی سفارت جمهوری اسلامی ایران منتشر شده‌است.